Svjetsko prvenstvo često donese iznenađenja na terenu, ali još zanimljivije priče kriju se iza brojki. Kada se pogleda odakle dolaze igrači četiri najbolje reprezentacije svijeta, postaje jasno da se centar svjetskog fudbala posljednjih godina značajno promijenio. Premijer liga i La Liga danas imaju daleko veći utjecaj nego ikada prije, dok su nekadašnji evropski giganti, prije svega Italija i Njemačka, ostali u njihovoj sjeni.
Najveći pobjednik ove priče je engleska Premier liga. Gotovo dvije petine svih igrača koji će igrati polufinale nastupaju upravo u Engleskoj. To nije rezultat jedne uspješne generacije, već dugogodišnje strategije. Finansijska moć klubova omogućila je dovođenje najboljih igrača sa svih kontinenata, pa danas gotovo svaka velika reprezentacija ima nekoliko nosilaca igre koji vikendom nastupaju na engleskim stadionima.
Odmah iza nje nalazi se La Liga, koja i dalje pokazuje da nije izgubila status jednog od najvećih rasadnika vrhunskog fudbala. Španija se oslanja na domaće zvijezde iz Barcelone, Real Madrida i Athletic Bilbaa, dok veliki broj argentinskih reprezentativaca također nastupa upravo u španskom prvenstvu. Iako Premier liga dominira brojkama, La Liga i dalje ostaje liga u kojoj nastaje veliki dio tehnički najkvalitetnijih igrača današnjice.
Posebno je zanimljiv slučaj Argentine. Iako je jedina neevropska reprezentacija među polufinalistima, okosnicu njenog tima čine fudbaleri koji igraju u Evropi. Lautaro Martínez nastupa u Italiji, Julián Álvarez i Nahuel Molina u Španiji, Alexis Mac Allister i Cristian Romero u Engleskoj, dok su tek rijetki ostali u domaćem prvenstvu ili izvan evropskih liga. To dovoljno govori koliko je evropski klupski fudbal postao centar razvoja i okupljanja najboljih svjetskih igrača.
S druge strane, brojke možda najbolje oslikavaju pad utjecaja Serie A i Bundeslige. Nekada su upravo Italija i Njemačka predstavljale vrhunac klupskog fudbala. Milan, Inter, Juventus i Bayern bili su destinacije o kojima su sanjali najbolji igrači planete. Danas je situacija drugačija. Njihove lige i dalje proizvode kvalitet, ali najveće zvijezde sve češće završavaju u Engleskoj ili Španiji, gdje su finansijski uslovi, konkurencija i međunarodna vidljivost na višem nivou.
Još jedan detalj posebno privlači pažnju. Izvan Evrope gotovo da nema klubova koji imaju značajniji utjecaj na polufinale Svjetskog prvenstva. Nekoliko igrača dolazi iz Argentine, MLS-a, Brazila ili Turske, ali njihov broj ostaje simboličan u poređenju s evropskim prvenstvima. Čak i reprezentacije iz Južne Amerike najveće zvijezde grade upravo kroz evropske klubove.
Polufinale Svjetskog prvenstva tako nije samo borba za finale. Ono predstavlja i svojevrsno ogledalo savremenog fudbala. Dok Premier liga potvrđuje da je postala globalni centar igre, La Liga nastavlja dokazivati da kvalitet ne zavisi isključivo od novca. Istovremeno, Serie A i Bundesliga suočavaju se s realnošću da više nisu neprikosnovene sile kakve su bile prije dvije ili tri decenije.
Na kraju, možda je upravo to najveća poruka ovog Mundijala. Reprezentacije i dalje osvajaju trofeje, ali klupski fudbal danas ima dvije glavne adrese: Englesku i Španiju.
Redakcija Sportak.ba
